Nerelerde Savaş Var 2024? – Kayseri’den Bir Gencin Gözünden
Bazen sabahları güne başlamak zor olur. Kayseri’nin o soğuk kış sabahlarında, pencerenin buğulu camından dışarıya bakarken, dünyadaki diğer insanları düşünürüm. O gün hangi haberler gelecek, hangi acılar yaşanacak, hangi insanlar bir başka toprak parçası için savaşıyor? 2024’te, savaş hala var mı? Benim için savaş, ne sadece uzak topraklarda, ne de televizyon ekranlarında gördüğümüz kadarıyla tanımlanabilir. İnsan, savaşın korkunç gerçeğiyle sadece fiziksel değil, aynı zamanda ruhsal olarak da karşı karşıya gelir. Her gün biraz daha büyüyen bir kayıp duygusuyla, zamanın nasıl geçtiğini bile anlamadan…
Bir Telefonun Ardında: Hüzün ve Umut
Bir hafta önce, evde otururken telefonum çaldı. Arayan, bir arkadaşımın kardeşi. “Abi, haberin var mı?” diye sordu. “Nerelerde savaş var 2024? Hadi, söyle bakalım.” Sadece bu cümlesi, tüm bedenimi dondurdu. Çünkü o zaman fark ettim ki, savaşı sadece coğrafya değil, kalbimdeki kayıplar da anlatıyor.
Her şeyin başladığı yer, Ukrayna’dı. 2022’de başlayan o kanlı çatışma, her geçen gün daha da büyüdü. Bir yanda evinden, toprağından sürülen masum insanlar, diğer yanda yıkılan şehirler… Ama ben orada değildim. Kayseri’deydim, her şeyin rutin olduğu, sabahları işe giderken çayıma kısık ateşte su kaynattığım yerde… Bir yanda kaybolan insanlar, öte yanda kaybolan umutlar. “Nerelerde savaş var 2024?” sorusunun yanıtı, bambaşka bir yere dönmüştü.
İçimde bir boşluk oluştu. Savaş sadece orada mı vardı? İçimdeki huzursuzluk, bir an için Türkiye’nin doğusundaki çatışmalarla mı ilgiliydi? Yoksa, dünyada olan her savaşta ben de biraz daha kayboluyor muyum? Kayseri’nin karanlık sokaklarında yürürken, aklımdan geçirdiğim bu sorularla boğuşuyordum.
Bir Hikâye: Alevlerin Ardında Kalanlar
İçimdeki bu boşluk, bir hafta sonra daha da büyüdü. Telefonumda gördüğüm bir başka haberle sarsıldım: Yemen’de yaşananlar… Savaşlar bitmemişti, devam ediyordu ve insanlar hala ölüyor, aileler hala birbirinden ayrılıyordu. Birçok insan için bir “Yemen’deki savaş” gibi yalnızca uzak bir yerin adıydı. Ama bir düşünün, evinden, hayatından, çocuklarından koparılan bir insanın yerine koyun kendinizi. O an ne hissederdiniz? Kalbiniz ne kadar dayanabilir?
Yemen’deki o savaşı düşündükçe, Kayseri’deki hayatımın ne kadar şanslı olduğunu fark ediyorum. Ama ne kadar da bencilce, değil mi? Ne de olsa, ben burada savaşı bambaşka bir şekilde yaşıyorum. İnsanlar uzak yerlerde acı çekiyor, ama biz burada hala aynı kayıplarla başa çıkmaya çalışıyoruz. İşte o an düşündüm: Savaş bazen coğrafyada değil, insanın kalbinde olur.
İçimdeki Fırtına
Yemen’deki hikâyeyi düşündükçe, içimde bir fırtına kopuyor. İnsanlar öldükçe, savaştan kaçtıkça, her geçen gün kendimi biraz daha yorgun hissediyorum. Neden hâlâ savaş var, neden bu kadar çok insan acı çekiyor? Ne zaman duracak bu insanlık, ne zaman yeter diyecek? Kayseri’deki evimde, bilgisayarımda her gün okuduğum haberlerin ardında kaybolan hayatlar var. Ve o hayatlar bir şekilde benden bir parça alıyor.
Belki de sadece duygusal bir tepkidir bu, kim bilir? Ama bu yazıyı yazarken hissettiğim şey yalnızca bir şeyin gerçek olduğuydu: Savaşların bitmediği bir dünyada yaşamak, bazen insana hissettirdikleriyle de büyük bir yük.
Umutla Bir Gelecek Hayali
Bütün bu karanlık duygular içinde, bir anda bir umut ışığı belirdi. İnsanlar hala direniş gösteriyor. Ukrayna, Yemen, Filistin… Her biri başka bir hikâye, ama hepsinin ortak noktası var: umudu kaybetmemek. O insanlar, bir şekilde ellerindeki her şeyle direniyorlar. Kimse, bu dünyadaki savaşı bitiremez belki, ama bir şey var ki: İnsan, içindeki umudu kaybetmedikçe, her şeye rağmen yeniden doğar.
İçimdeki umut, bana “Nerelerde savaş var 2024?” sorusunun cevabını öğretti. Evet, savaşı gözlerimizle gördük, acıyı ruhumuzda hissettik, ama umut da her zaman yanımızdaydı. Bu umut, insanı hayatta tutan, karanlıkları aydınlatan tek ışık olabilir. Savaşın olduğu yerlerde dahi, bir umut ışığı yakmak, hayatı geri kazanmak için başkalarına yardım etmek… Bu, belki de savaşların son bulmasına bir adım daha yaklaşmak demektir.
Sonuç: Savaşın Çekişmesi ve Umut Arayışı
2024’te, dünyada hala birçok yerde savaş var. Ama ben inanıyorum ki, insanlar bu savaşı yalnızca fiziken değil, ruhen de kazanabilirler. Kayseri’de yaşarken, kendi hayatımda bu savaşı, her günü daha anlamlı kılarak aşmaya çalışıyorum. Hayat ne kadar acımasız olursa olsun, içimdeki umudu kaybetmemek için çabalıyorum. Çünkü savaş, en çok insanın içindeki umutları söndürdüğünde kazanılır.
Savaş her yerde, ama bir yerde insanlar bu savaşı kaybetmiyor.